Przerost

Jesień obsługuje się sama.

Jest przerostem lata.

W opozycji do pory roku, która ją zastępuje, wyciąga liściaste ramiona w kierunku oczekujących.

Jesień jest tonacją dojrzałego. Jest pochodną dziękczynienia. Ma swoje pochodzenie.

Nie cierpi po lecie. Umie wzruszać się nostalgią chłodu, obfitym deszczem, siłą milczącego wiatru.

Ma do życia kilka uwag.

Potrafi przyjmować samotnych.

Jest szczera w procesach chmurnych niedopowiedzeń.

Dobrze mi z jej obecnością.