Poświaty

Wdzięczysz się chmurną poświatą do niego, do niej, do siebie.

Zwabiasz swobodnością, odstępstwem od realnego.

Wzorujesz się na brzydkim, platonicznym przykładzie.

Zeszło pasmo wspomnień do zagrody więzi, w której świszczy myśl potulna.

Nie chcę wielu, co z powierzchni tkają całość.

Nie za szybko, bo za szybko czułość znika.

Nie chcę najpierw poznać ciała, o od duszy się odbijać.

Nie zaczynać od dotyku instant, lecz od spojrzeń poprzez siebie.

Wziąć w obroty smutek, lęki, a nadzieją opleść ręce.

I już czuję, już rozumiem, czym jest poświat w tej miłości.