Nie potrafię

Nie wnika w szczeliny spójnej osobowości.

Dekonstruuje niedopieszczone prawidła bytu ludzkiego.

Ciepło rozbija ją na korzyści.

Nie staje do góry nogami w świecie odgłosów.

Pod spodem się kruszy i opada cieniem ze zmęczenia.

Nie potrafi zasypiać w klasycznych pomieszczeniach.

Notuje jak patrzysz, gdy nie patrzy.

Zapytaj wiatru, co czuje natura przed zapowiedzią jesieni.

Rozbierz się z przewrotności.

Rozbiera się z ciebie.

Nie popychaj jej, nie tratuj.

Do soczystego, pełnego dotyku się dorasta.

Chce dotyku, który nie drapie, nie swędzi, nie pożera.

Żyje w sobie, a ty sobie wybacz.