Zebrane części

Jam jest żywot, który osądza wielką miłość na ołtarzach.

Gdy po dniu nastaje ranek, ja do życia kładę życie.

Z czynu powstałam.

Z siebie powstałam. 

Może nie rozkwitam, bo się rodzę wbrew naturze, bo się rodzę z niewiary.

Dziś błagam na kolanach, prosząc o to, czego pragnie wielu.

Może słyszysz, a ja nie wiem. Nie odróżniam się od wielu. 

Dokąd, dokąd tak idziesz, niszczona przez promienie słońca? Przecież nie widzisz, wstydem się wstydzisz. 

Spala cię błękit.