Bo ty nie umiesz być w szczęściu

Przyzwyczaiłaś się do bezdotyku.

Nie zmieściłaś się w formule wiosny.  

Miłość powstała, a ty wciąż siedzisz.

Rozkładasz w sobie wszystkie pouczenia, przecząc wibracjom odczuwanym przez ciało.

Opisuje cię krytyka. Przez nią podnosisz się i zwalasz na podłogę.

Przykrywasz uczucia osobistym ciężarem.

Jesteś gruboskórna dla pierwiastka wrażliwości.  

Ciszej ci odbierać siebie.

Czyja jesteś bez jego ramion?

A pod tym, co masz? Niedokończone.

A tutaj? Nie nazwę tego.

Wyjdź z tego ciasnego pomieszczenia. Nie umiem, to życie.